Golf van Mexico - Kerst 2001

• Dag1 - Dinsdag 25 december 2001
• Dag 2 - Woensdag 26 december 2001
• Dag 3 - Donderdag 27 december 2001
• Dag 4 - Vrijdag 28 december 2001
• Dag 5 - Zaterdag 29 december 2001
• Dag 6 - Zondag 30 december 2001

Foto's van deze reis | inhoud van deze pagina | terug naar Archief

Om half 8 in Atlanta is het zonnig en -3ºC. Na het ontbijt in een Waffle House, net over de grens met Alabama en een uur vroeger (central time zone), komt de temperatuur pas boven de 0ºC. De weg door Alabama biedt weinig afwisseling. De natuur is mooi: groene bomen en velden en spaanse mos... 200 mijl lang. Het is vandaag kerst en daarom erg rustig op de weg en we kunnen goed opschieten.

De weersvoorspellingen voor deze week zijn winters: 's nachts tot -6ºC en overdag onder de 10ºC… brrr. Gelukkig zijn we erg flink en hebben bovendien winterslaapzakken. Voor de zekerheid heeft Chris een stapeltje openhaardhout ingeladen, voor het geval dat in de state parks niet te vinden is. Sita heeft op het internet de verschillende parken langs de kust opgezocht, waar we kunnen overnachten en ze zouden allemaal open moeten zijn. Nu maar hopen dat men niet voor kerst een uitzondering maakt en stiekum toch dicht is. Ach, we zouden altijd nog uit kunnen wijken naar een national forest (waar je altijd in het wild mag kamperen) of naar een motel.

Op weg naar Mobile (Alabama) komen we over een gigantisch lange brug over het moeras. Vlak voor New Orleans (Louisiana) komen we nogmaals over een hele lange brug met een mooi uitzicht over Lake Pontchartrain en op New Orleans.

Vanaf New Orleans is het nog 2 uur rijden naar Grande Isle State Park (in totaal rijden we vandaag 580 mijl in 10 uur). Dit park ligt op een "barrier island" aan het eind van een lange landtong. Er lopen 2 wegen over de landtong met een kanaal ertussen met vissersboten. Hoe zuiderlijker we komen, hoe toeristischer het wordt: veel 2e huizen die dicht zijn en dichte motels en huurhuisjes. Het park lijkt helemaal aan het eind van de wereld te liggen en behalve twee caravans is er niemand. Je mag hier op het strand kamperen, maar we besluiten dat maar niet te doen ivm het zand dat dan de rest van de vakantie met je meereist. We vinden een mooi plekje op een grasveld en in de ondergaande zon zetten we de tent op en verzamelen hout.

Na een sober "kerst"maaltje van oplospasta/soep met uienbroodjes, kijken we naar de sterren en ontdekken Orion, Pleiades, Taurus, Auriga en Casiopeia. Uit Gemini en Castor en Pollux kunnen we niet helemaal wijs worden.

Foto's van deze reis | inhoud van deze pagina | terug naar Archief

Om half 8 worden we gewekt door een overvliegende helicopter. Aan de binnenzijde van het eiland zijn namelijk onderhouds- en bevoorradingsfaciliteiten voor de boorplatforms, waar er een heel zooitje van in de Golf staan. De zon is al op en het is gelukkig niet zo koud als we gevreesd hadden. Het is een nogal sjieke campsite want na het ontbijt kunnen we zowaar warm douchen.

Nadat we de tent hebben afgebroken - en gedroogd - en de spullen hebben opgeborgen in de Kereven gaan we, gewapend met het fototoestel naar het strand. We staan nog niet op het strand of Chris ziet in de verte dolfijnen zwemmen. Er blijkt een hele groep voor de kust te zwemmen. Maar helaas voor ons maken ze niet van die hoge sprongen zoals in Harderwijk...

Op het strand is het zalig; de zon schijnt en we hebben het al gauw te warm met een jas en een trui aan. De zee is heel kalm met kleine golfjes, veel vogels (pelikanen), dolfijnen en aan de horizon heel veel boorplatforms ;o)) Ook hebben we uitzicht op een oud fort dat op een ander eiland ligt. Dit fort is nooit afgekomen en de diverse orkanen en de konstant veranderende kustlijn van deze zandeilandjes hebben een deel alweer afgebroken...

Na een wandeling van een uur of twee is het tijd om te vertrekken. We rijden nu de andere weg over de 66 mijl lange landtong terug en gaan, de snelwegen vermijdend door New Orleans en langs de kust op weg naar Mississippi. In de middag stoppen we om Fort Pike te bekijken. Dit is er een van een serie forten langs de kust, gebouwd in opdracht van president Monroe om een herhaling van de Engelse oorlog van 1816 te voorkomen (de Engelsen zijn toen zonder veel tegenstand over de VS heengestampt en hebben o.a. Washington DC met de grond gelijk gemaakt). Dit fort moest de kortste zeeweg naar New Orleans over Lake Pontchartrain bewaken, maar is nooit als zodanig gebruikt. Aan het begin van de Amerikaanse burgeroorlag zat er nog maar 1 Union soldaat in en werd dus gemakkelijk door de geconfedereerden ingenomen. Tegen die tijd was het fort in feite al verouderd door de ontwikkelingen in de kanonnentechniek (gedraaide lopen) en het is niet lang daarna verlaten. Het is nu open voor bezoekers, maar is in behoorlijk slechte staat. We krijgen dit hele verhaal te horen van de suppoost, die graag zijn verhaal kwijt wil en van wie niet gemakkelijk af te komen is.

Hierna rijden we Mississippi binnen en gaan we op zoek naar Buccaneer State Park. Dit park blijkt helaas niet aangegeven langs de weg, maar na het gevraagd te hebben blijkt het vlakbij. (Dit park is genoemd naar een piraat genaamd Lafitte, die hier schijnbaar vlakbij een basis had. De beboste hoogte waar het park op ligt is later door generaal Jackson in de winter van 1814 gebruikt op weg om de Engelsen uit New Orleans te jagen en te houden. Later, inmiddels president Jackson is hij hier teruggekomen en heeft hier een huis gebouwd.)

Het is een superdeluxe camping, boordevol caravans en campers en doet in de verste verte niet denken aan de state parks zoals wij ze gewend zijn. Gelukkig hebben ze ook een primitieve afdeling, waar ze het water al hebben afgesloten en waar verder helemaal niemand staat. Hier vinden we een rustig plekje uit het zicht van iedereen, waar we de tent op het gras kunnen opzetten en een kampvuurtje kunnen maken. Chris besteedt de avond aan pogingen om Sita ervan te overtuigen rond de wereld te zeilen. Na twee flessen wijn is dit nog niet gelukt en kruipen we de tent in. We blijken trouwens vlak langs het spoor te staan en worden 'snachts gewekt door langsdenderende goederentreinen.

Foto's van deze reis | inhoud van deze pagina | terug naar Archief

Omdat we onder de bomen kamperen worden we deze ochtend niet gewekt door de zon. Hierdoor voelt het erg koud aan en moeten we even moed verzamelen om uit de lekker warme slaapzakken te kruipen. We hangen de buitentent aan een waslijn te drogen en gaan na het ontbijt richting washok om te douchen en de afwas te doen. Tot onze verbazing is er geen afwasbak en Chris neemt de afwas dan maar mee onder de douche.

Het is vandaag weer een prachtig zonnige en heldere dag en we rijden langs de kust naar het oosten. Dit deel van Mississippi is prachtig; statige huisen onder enorme live oaks en mooie witte stranden. Als we echter door Biloxi en Pensacola rijden is het een tragische toeristische toestand met het ene casino na het andere.

Tegen de middag rijden we Alabama binnen en willen via de kust naar Gulf State Park om daar te overnachten. Op het programma staat lunch in Bayou La Battre - Sea Food Capitol of Alabama. Volgens ons VS gidsje is dit de plek bij uitstek om vis te eten. Bayou blijkt echter een sneu dopje te zijn, weliswaar met een haventje, maar zonder visrestaurants! Voor we het weten zijn we Bayou alweer door zonder ook maar een eetgelegenheid te hebben gezien die in aanmerking zou kunnen komen (er zijn wel fast food ketens - hoewel sommige daarvan ook dicht zijn). Het volgende plaatsje, Coden biedt gelukkig uitkomst. We stoppen bij Catalina, waar we gefrituurde vis en crab meat au-gratin eten. Hier vragen we ook of het pontje vaart in deze tijd van het jaar. We willen graag met deze veerpont oversteken van de ene landtong naar de andere. Volgens de dame in het restaurant is de pont ingezet ter vervanging van een brug in Texas. Dit betekent dat we om moeten rijden. Jammer natuurlijk, vooral omdat we er 's avonds in Gulf State Park achter komen dat het pontje sinds de 26ste weer vaart!

Om een uur of 4 komen we aan in Gulf State Park, wat wederom een bijzonder sjieke camping is (ook zonder afwasbakken overigens). We zetten snel ons tentje op (op een plekje aan het meer, maar met deze temperatuur houden de krokodillen zich rustig is ons verzekerd...) en gaan vervolgens naar het strand waar we een wandeling maken in de ondergaande zon.

Chris ontdekt een "kleine strandpiemelaar" (officieel "Red Pharalope") die voor de golven uit trippelt en z'n maaltje uit het zand vist als het water erover spoelt. Het zand is ongeloofelijk wit; alsof je door een bak met zout loopt. Er zijn echte golven en geen olieplatforms aan de horizon.

Als het donker is geworden gaan we terug naar de camping waar we een vuurtje stoken in de BBQ bak. Het meegebrachte haardhout komt nu goed van pas aangezien er, behalve denneappels, niets voor een kampvuurtje te vinden is. Echte kampvuren zijn hier trouwens verboden, maar een klein vuurtje in de BBQ mag wel.

Foto's van deze reis | inhoud van deze pagina | terug naar Archief

We staan vreselijk vroeg op (7 uur) en pakken gelijk alles in. We willen een ochtendwandeling maken op het strand en hopen dat er zo vroeg, voordat de andere toeristen wakker zijn, nog mooie schelpen te vinden zijn. Dit valt helaas tegen. Het is vandaag bewolkt en na een uurtje begint het te miezeren.

We gaan snel terug naar de auto en rijden wederom langs de kust verder naar het oosten. We komen door het Pensacola Naval Air Station en bezoeken daar het National Museum of Naval Aviation (m.a.w. een verzameling oude militaire vliegtuigen). Het is een erg mooi museum, maar we hebben het na een uurtje wel gezien.

De rest van de dag biedt weinig bijzonders: bij de steden hoge flats aan zee en ertussen rechte wegen met dennebomen. Aan het eind van de middag komen we in Port St. Joe waar we boodschappen doen voor de BBQ. Van daar is het nog 20 mijl naar St. Joseph State Park, dat op een schiereiland ligt. Door dit schiereiland wordt de St. Joseph Bay gevormd.

Het State Park heeft prachtige kampeerplekken onder de palmbomen en de ranger is zo vriendelijk om ons een plekje te geven zonder buren. We rennen naar het strand om de zonsondergang te aanschouwen, die prachtig is nu de bewolking overgewaaid is.

Later BBQ-en we bij heldere maan garnalen en kokkels aan een stokje en een biefstukje. Erg lekker! Enorm geritsel in de struiken verraadt het bezoek van een Armadillo. We slapen met het geluid van de branding op de achtergrond.

Foto's van deze reis | inhoud van deze pagina | terug naar Archief

Om kwart over 8 zijn we alweer uit de veren. We vinden dat we toch wel erg vroeg opstaan in de vakantie. De lichte bewolking van gisteravond is verdwenen en het belooft een mooie dag te worden. Na het ontbijt rijden we naar het kantoortje om voor nog een nacht te betalen. We hebben de keus om hier te blijven of te verkassen naar het volgende State Park 60 mijl verderop; ook aan het strand en waarschijnlijk meer van hetzelfde.

Vanaf de campsite waar we nu staan is het nog 7 mijl, allemaal park met duinen en en de baaikant een rijtje dennen, naar de punt van het schiereiland en we willen proberen daar naar toe te lopen. Uiteindelijk vertrekken we tegen een uur of 10; met dikke truien aan. Na 10 minuten lopen we al in ons T-shirtje te puffen. We hebben natuurlijk geen zonnebrandcreme of petje bij ons...

We lopen ongeveer anderhalf uur met de zon in de rug. We schieten niet erg op trouwens, omdat we steeds zigzaggend over het strand naar mooie schelpen aan het zoeken zijn en foto's van strandvogels maken. We hebben het inmiddels zo warm dat een duik in zee steeds aantrekkelijker wordt. Een snelle eerste test van de watertemperatuur brengt ons echter van dit plan af en we houden het bij pootje baden. Sita zet de schelpenzoektocht voort in het water en Chris graaft kanaaltjes.

Als we uitgespeeld zijn komen we tot de conclusie dat de punt te ver is (we zouden door de felle zon totaal gegrild worden en we hebben ook niet zoveel water bij ons - we hadden er niet op gerekend zo te zweten - het is inmiddels 18 graden terwijl er 6 voorspeld was...). We spreken een wandelaar/sjogger (een van de weinige mensen die we tegen komen op dit stille strand), die aan de andere kant van het schiereiland begonnen is en ons vraagt of je door kan steken naar de duinen. Hij wil terug naar waar hij begonnen is, maar we kunnen hem daar geen advies over geven.

Dit brengt ons echter wel op het idee om de punt over te slaan en door te steken naar de baaikant van het schiereiland. Al snel lopen we vast in zeer dicht struikgewas en moeten we deze poging staken. Wel vinden we hier schaduw waarin we gaan zitten lunchen. In de duinen zien we sporen in het zand van een bobcat.

Rond een uur of 2 vangen we de terugtocht aan. De zon schijnt ons nu recht in het gezicht en we zetten stevig de pas erin. In de verte zien we weer dolfijnen zwemmen. Even na 3-en zijn we alweer op de campsite, waar we drinken, uitpuffen, afkoelen en insmeren ;o)

Op het menu staat wederom BBQ - die was gisteren erg goed bevallen - en we rijden weer naar Port St. Joe om bij de Piggly Wiggly inkopen te doen. De avond is bijna zomers en we BBQ-en garnalen, catfish nuggets, tonijnsteak en biefstuk. Net voor zonsondergang komt de "great horned owl" in een boom vlakbij zitten roepen. Na het donker krijgen we nog bezoek van maar liefst drie wasbeertjes tegelijk, die niet wilden wachten tot het vuur uit was om te kijken of er nog iets te eten in onze vuilniszakken zat. Ook de armadillo laat weer van zich horen en als we 's nachts naar de washokken lopen om de tanden te poetsen schrikken we een ree op die roerloos vlak naast het pad staat.

Foto's van deze reis | inhoud van deze pagina | terug naar Archief

Dit is alweer de laatste dag van de vakantie - tijd om terug te rijden. We slapen een beetje uit, schudden het zand uit tent en slaapzakken en pakken alles in. Nog een beetje olie in de Kereven en we vangen de terugreis aan. Eerst nog een stukje langs de kust, maar dan gaan we al snel het binnenland in op weg naar Tallahassee. Iets ten zuiden daarvan komen we nog lang Leon Sinks State Park, waar we een wandeling maken door een stukje moeras en langs een aantal sinks. Dit zijn grote ronde gaten in de grond veroorzaakt door instortingen, die weer veroorzaakt zijn door het oplossen van de kalksteen ondergrond. Enkele van deze gaten zijn erg diep en staan in verbinding met de ondergrondse watervoorraad (Floriden aquifer) die zich van South Carolina helemaal tot in Alabama en Florida uitstrekt.

Hierna rijden we naar het noorden, richting I-75 die ons weer naar Atlanta brengt. We kunnen weer 'ns bijna aan den lijve ondervinden waarom het zo'n slecht idee is om kinderen van 16 te laten rijden, maar we komen uiteindelijk toch heelhuids aan na een totaal van 1560 mijl.

Foto's van deze reis | inhoud van deze pagina | terug naar Archief