Kanoën in Californië 2005

terug naar Dagboek Inhoud

Zaterdag 16 juli 2005

Dit weekend - na de smaak te pakken gekregen te hebben op de East Fork Carson twee weken geleden - gaan we net als vorig jaar de "wilderness run" doen op de Cache Creek. Vorig jaar waren we een beetje verrast door alle stroomversnellingen. Vooral het tweede deel van deze "run" is nogal ruig, met als afsluiting een "Class III" genaamd "Mad Mike". We zijn daar uitgestapt om het eens vanaf de kant te bekijken en hebben toen besloten om de kano en bagage eromheen te dragen. Deze keer zijn we van plan om het wel te peddelen en hebben speciaal voor de gelegenheid twee "floatation bags" gekocht. Deze zakken worden voor en achter in de punt van de kano gemonteerd. Samen met alle baggage die - waterdicht verpakt - midden in de boot strak tegen de bodem verankerd is, houden deze zakken de boot min of meer drijvende als deze omslaat of volloopt.

Er is echter nog een probleem met een open kano en hoge golven; als we met een vaartje de rivier komen afdenderen, ploegt de boeg van de kano door de staande golven. Staande golven zijn golven die veroorzaakt worden door water dat met verhoogde snelheid over obstakels spoelt - meestal rotsen onder het wateroppervlak. Ze heten zo omdat ze op een plaats blijven - direct achter een rotsblok ontstaat een gat door de verhoogde snelheid van het water boven de rots - daarachter ontstaat vaak een hoge golf, gevolgd door een hele "trein" van golf bergen en -dalen. Om dit een beetje het hoofd te bieden hebben we een constructie bedacht (en uitgevoerd) met wat PVC pijp en strakgespannen plastic.

Deze keer is het Aaron z'n beurt om in de opblaaskano mee te gaan, omdat het eerste stuk van Cache Creek te smal is voor z'n raft. We verzamelen bij ons thuis en rijden naar Cache Creek - we staan eindeloos in de file bij de Benicia-brug over de North Bay (naar later blijkt omdat de snelweg ten westen volledig is afgezet in verband met een ongeluk). Uiteindelijk komen we in de buurt en nadat we even een tussenstop hebben gemaakt om te tanken en wat te drinken te kopen (het is verschrikkelijk warm) rijden we rechtstreeks naar de take-out. Er staat daar al een aardige rij auto's en we zien tientallen opblaasboten van verhuurbedrijven te water gaan. Daar zullen wij geen last van hebben, wij gaan er uit waar zij erin gaan. We laten hier Aaron's auto achter en rijden naar de put in.

Deze keer hoeven we geen vlot in elkaar te schroeven en Aaron is al snel klaar. Wij moeten nog ons spatscherm installeren, dus nu moet Aaron deze keer eens op ons wachten. Het is werkelijk ongelooflijk warm en we moeten af en toe even in het koude water gaan staan om af te koelen. Al vrij snel hebben we de boel voor elkaar en kunnen we op pad. Het eerste stuk is een zij-arm van Cache Creek met water onder uit het Indian Reservoir. Dit is dus helder en koud water. Even later komt de westelijke tak van Cache Creek erbij met oppervlakte water van Clear Lake. Dit water is warm, groen en ruikt naar algen. Omdat het water niet helder is, is het vaak ook moeilijker om rosten net onder het wateroppervlak te zien en te ontwijken.

Het eerste stuk is niet al te moeilijk en gaat zonder problemen. Het is inmiddels we tijd voor de lunch, dus we zoeken naar een plek waar schaduw is en waar we een beetje makkelijk op de kant kunnen komen. Dit is niet zo heel eenvoudig, maar we vinden een plek waar we aan land kunnen klimmen en waar we in de schaduw van wat dennebomen kunnen lunchen. We eten een broodje en wat koude druiven uit de koelbox. Aaron neemt een wat meer vloeibare lunch in de vorm van een pint Murphy's.

We zijn al snel weer op weg en genieten van de prachtige natuur. Er zijn hier geen wegen of paden en er is helemaal niets of niemand in de buurt. We peddelen door nog een paar stroomversnellingen, tot we bij een scherpe rechterbocht komen. De rivier is hier ondiep (dus lastig peddelen), stroomt snel en maakt meteen een bocht naar links. In de buitenbocht boven de snelste stroom hangt een boom een paar centimeter boven water. Daar wil je niet in terecht komen. We peddelen er in mooie stijl doorheen, tot we zien dat er iets half onder water in de boom verstrikt zit. We stoppen snel in de binnenbocht. Ook Aaron ziet het en we hebben nu door dat het een opblaas kano is. Aaron kan een touw te pakken krijgen dat aan een van de uiteinden vastgemaakt zit, en brengt het touw naar de oever. We knopen er nog een touw van onszelf aan (met een dubbele schootsteek.. ;o)) zodat we min op de oever staand kunnen trekken. Met z'n drieën krijgen we er duidelijk beweging in, maar de boot komt niet los.

Aaron besluit nog maar 'ns met het touw naar de overkant te peddelen. Hij trekt onder een ander hoek aan het touw en PLOP de boot komt los. Wij peddelen ook naar de overkant (in een mooie "ferry" manoeuvre) en bekijken de boot. We kunnen ons niet voorstellen dat iemand deze $1000 boot hier zomaar achter heeft gelaten en we klimmen over de kant om de boom van dichtbij te inspecteren, half verwachtend ook nog een lijk te vinden... Dat blijkt gelukkig niet het geval en we spoelen de boot een beetje schoon. Er staat "BLM Ukiah" op, dus het is duidelijk dat-ie van een Ranger Station is. Het is een mooie wild water opblaaskano en Aaron besluit om zijn eigen kano leeg te laten lopen en op deze verder te peddelen.

Na nog wat stroomversnellingen, hoewel geen van alle groot genoeg om ons spatzeiltje echt op de proef te stellen, komen we langs de plek waar we vorig jaar gekampeerd hebben. Het ziet er vrij anders uit nu: een duidelijke indicatie hoe snel zo'n bedding kan veranderen. We varen nog een stukje verder en vinden dan een mooi plekje op de rechter oever. Het is nog vrij vroeg, maar het is er mooi en we besluiten het voor vandaag maar gezien te houden. We drinken een koud biertje en gaan af en toe in de rivier staan om af te koelen. Ook proberen we allemaal de opblaaskano even: inderdaad mooi stevig. We besluiten dat het toch een beetje klein is om alle bagage op mee te nemen.

Even later hebben we een klein vuurtje om op te koken en terwijl we wat zitten te ouwehoeren komt er een ree langs lopen. In het geheel niet geïntimideerd door ons of ons vuur... Het is inmiddels wat afgekoeld en we gaan redelijk bijtijds naar bed.

Zondag 17 juli 2005

De volgende ochtend staan we ook bijtijds weer op en na de gebruikelijke koffie binden we de spullen weer in de kano voor de tweede helft van de "run". Dit deel van Cache Creek is een stuk ruiger en hoewel het spatscherm wel wat helpt, moeten we toch regelmatig stoppen om te hozen. Verder gaat het vrij voortvarend, we maken geen fouten en krijgen de boot precies waar we hem hebben willen. De golven zijn gewoon te hoog om het droog te houden. We zien een aantal mooie kampeerplekjes - om te onthouden voor de volgende keer.

Het gaat wel vrij vlot allemaal en voordat we bij de laatste stroomversnelling zijn willen we nog wel even lunchen. We vinden een plekje dat helaas niet in de schaduw is. De stenen zijn zo heet dat we ons achterste eraan branden en we moeten er water over heen gieten om ze af te koelen. Dan gaan we weer op pad op weg naar "Mad Mike".

In een bocht kunnen we het gebulder van de stroomversnelling al horen. We stoppen snel aan de kant, zodat we nog genoeg tijd hebben om een goede aanloop te maken. Aaron komt al snel bij ons. We kunnen vanaf onze plek niet veel van de stroomversnelling zien, het gaat echt een beetje "over de rand". Aaron besluit het erop te wagen en peddelt op de opening boven af. Hij verdwijnt even uit ons gezichtsveld, maar komt al snel weer boven. Hij heeft de goede lijn te pakken, maar draait dwars op de stroom, loopt op een rots en slaat om. Dit is niet erg hoopgevend: in een open kano is het veeeeel moeilijker dan in een opblaaskayak. We hebben geen zin in het overdragen van de spullen, maar aan de andere kant is Chris er nu bijna van overtuigd dat we om zullen slaan. Gelukkig komt er net op dat moment een stel langs, elk in een opblaaskayak. Ze hebben dit kennelijk eerder gedaan, want ze aarzelen geen ogenblik en duiken recht door de stroomversnelling en zonder zichtbare moeite komen ze veilig beneden aan. Aaron is inmiddels aan land gekomen en is op een rotsblok geklommen om naar ons te zwaaien om aan te geven dat-ie nog heel is.

We besluiten nu om het er toch maar op te wagen. We peddelen een klein eindje terug om onder de goede hoek aan te kunnen komen. Tot de rand peddelt Sita links en we spreken af dat ze net op de rand naar rechts zal switchen. We peddelen dan dus beiden aan dezelfde kant, maar dat geeft ons extra manoeuvreer kracht om ons aan de voet van de stroomversnelling bij een overhangende boom en de laatste hele hoge staande golven vandaan te blijven. Het gaat inderdaad enorm tekeer: we duiken over de rand een flink stuk naar beneden en boren ons in de achterliggende golf. Daarna wordt het een mengelmoes van golven, er komt ook nogal wat water van rechts. Sita is verblind door de bakken water die ze over zich heen krijgt in de eerste golf en het blijft zo spatten dat de hele weg naar beneden niets ziet... Ze blijft echter dapper peddelen - alleen al de peddel in het water hebben scheelt enorm in de stabiliteit. We volgen precies de ideale lijn en komen net rechts uit van de staande golven aan het eind. We krijgen een applaus van de twee kayakers, die op ons zijn blijven wachten. We zitten inmiddels diep in het water en als we de boot draaien om het strandje op te lopen, blijkt dat het water zo de boot in en uit loopt. We drijven alleen nog op de baggage en luchtzakken (en dat is erg onstabiel).

We hebben het in ieder geval gehaald en we trekken snel de natuurlijk doorweekte T-shirts enzo uit en drinken een drankje met uitzicht op de overwonnen stroomversnelling. Dan moet er weer gewerkt worden: er is veel te hozen ;o)) Natuurlijk zijn we de hoosbeker weer vergeten, dus we scheppen met onze borden. Even later zijn we weer op pad voor de laatste paar honderd meter. Daar laden we de kano uit en sjouwen alles en de kano naar boven aan de weg. Het is warm, heel warm, en we zweten alweer behoorlijk. We laten de spullen bij het hek achter met Sita, terwijl Chris en Aaron de Kereven gaan ophalen die bij de put-in staat. We rijden met de ramen open, maar de lucht die van het asfalt de auto inwaait is zo warm, dat het af en toe gewoon moeilijk ademhalen is. We drinken er maar veel water bij... in een drie kwartier zijn we weer terug bij de take-out. Sita zit daar stil in de schaduw en nog druipt het zweet van haar af. We laden snel de spullen in en binden de kano op het dak. Dan rijden we weer, terwijl we het nut van een airconditioning in de auto bespreken (die van ons is ook al twee jaar stuk).

Eenmaal in Sunnyvale aangekomen is het natuurlijk alweer plezierig koel, en na de zooi uitgeladen en opgeruimd te hebben en met een biertje in de hand is het leed alweer snel geleden.

(Aaron belt uiteindelijk met de Ukiah BLM. Zij waren inderdaad op een tochtje ongeveer een week eerder. Iemand was in de stroomversnelling omgeslagen en de boot was tegen de boom gespoeld. Hoewel ze met een groepje waren konden ze met de touwen die ze bij zich hadden de boot niet los krijgen. Toen ze een week later terugkwamen - en wij dus net langs geweest waren - was de boot al weg. Aaron spreekt af dat-ie de boot naar de terug zal verschepen op kosten van de geaddresseerde.)