terug naar index

Wandelverhalen 2001

• Cohutta Wilderness - maart 2001
• Panola Mountain - april 2001
• Etowah River - april 2001

We staan bijtijds op en pakken al onze zooi in de rugzakken. Het is alweer een tijdje geleden, maar alles is toch min of meer voorhanden en we zijn rond 10 uur op weg in de Jeep. Het is ruim twee uur rijden naar het gebied en daar aangekomen is het nog een heel stuk over zandweggetjes naar het begin van de trail. Onderweg regent het al een beetje en de weersvoorspelling is drie dagen regen… Bij de trailhead aangekomen blijken we te moeten betalen voor het parkeren van de auto, maar met onze "golden eagle" pas kost het maar de helft. Tegen enen gespen we de rukzakken om en gaan we op pad.

Het is droog en we wandelen over een goed pad een beetje heuvel op- heuvel af in de richting van Jack's River. Eerst moeten we nog Beech Bottom Creek oversteken. Hier is het een beetje zoeken naar de trail, maar al snel blijkt dat de creek bij hoog water de trail als alternatieve route heeft genomen en het over een 100 meter onherkenbaar heeft gemaakt. We lopen verder langs een bijna geheel onherkenbare "homestead". Slechts hier en daar een steenhoopje, knoestige fruitbomen in het bod en wat narcissen doen vermoeden dat hier vroeger mensen moeten hebben gewoond. Al snel komen we dan bij Jack's River. Het is nogal een rivier. We zetten de rugzakken neer en kijken een beetje rond, op zoek naar een mooi kampeerplekje en de plek waar we de volgende dag over moeten steken om de geplande route te kunnen volgen. We vinden al snel een schitterend plekje nast een stroomversnelling, maar de oversteekplaats is niet zo makkelijk gevonden. In onze omzwervingen komen we langs een kampeerplekje waar iemand een zaklamp heeft laten liggen: bedankt!

Uiteindelijk dringt het tot ons door dat Jack's River zo vroeg in het voorjaar gewoon veel hoger staat dan we in de afgelopen zomer gewend zijn geraakt. Aan de oever is duideliljk te zien dat niet zo lang geleden het water nog ruim een halve meter hoger heeft gestaan…. Chris trekt schoenen, sokken en broek uit en waadt voorzichtig met behulp van een stok over de galdde stenen door het snel stromende water naar de overkant. Het water komt tot boven zijn knieen en hij kan maar net het evenwicht bewaren in de stroom. Met een rugzak op zal dit nog niet meevallen. Aan de overkant is de trail weer snel gevonden; dit is inderdaad de weg die we zouden moeten volgen. Chris waadt weer terug en we besluiten om eerst maar de tent op te zetten en hout te sprokkelen en er dan nog 'ns rustig over na te denken. Dat doen we dus, en na een warme maaltijd en een pastis zitten we onder ons zeiltje bij een knapperend kampvuur. We herinneren ons vaag een beschrijving van Jack's River trail. Over de volle lengte van de trail steekt die wel 40 keer Jack's River over. De geplande route zou ons op zondag een paar mijl stroomafwaarts weer bij Jack's River brengen. Een aantal dingen zitten ons dwars: Stroomafwaarts komt de Beech Bottom Creek bij Jack's River en is er dus nog meer water. Het regent, en er is nog veel meer regen voorspeld, het is dus best mogelijk dat het water zondag nog een stuk hoger staat. We weten niet zeker hoevaak we Jack's River moeten oversteken zondag, maar als het meer dan eens is, dan is het al snel niet leuk meer vermoeden we. Ook zijn we onze water-sandalen vergeten en op blote voeten oversteken is geen feest, terwijl met bergschoenen aan ook niet ideaal is - die worden onmiddellijk zeiknat natuurlijk. Uiteindelijk besluiten we om de volgende dag aan deze kant van Jack's River rond te wandelen, een nieuw kamp op te slaan aan Beech Bottom Creek en verder gewoon een beetje te "chillen".

's Avonds begint het te regenen en het regent vrijwel de hele nacht. We slapen lekker een beetje uit en staan dan op voor ontbijt met een kopje koffie. Het is even droog en we pakken snel zeiltje en tent in. Dan gaan we op weg langs Jack's River. Het is een erg mooi riviertje met enkele erg mooie kampeerplekjes. Wij zijn duidelijk niet de enigen die dat vinden. Overal is duidelijk dat dit gebied erg druk bezocht wordt in de zomer. Bij elk kamperplekje ligt vuilnis, t-shirts, een handdoek, bestek, nog een zaklamp - bedankt maar weer! Dit zijn we niet gewend in wilderness areas. Niet zo raar dat de beren hier een feest hielden. We zijn inmiddels aangekomen op het punt waar Beech Bottom Creek in Jack's River stroomt. De rivier is hier een grote stroomversnelling. Geen feest om over te steken dus. Het lijkt erop dat we een verstandige keus hebben gemaakt. Nu begint het trouwens weer te regenen, dus we lopen snel verder stroomopwaarts langs Beech Bottom Creek naar het plekje dat we gisteren gezien hebben.

Hier is een eilandje dat ongeveer een meter hoger is dan het water. Hoger dan het meest omringende land ook trouwens - ziet er wel veilig uit. Er staan enkele hele dikke Tsugas op en verder is ruim plek voor ons tentje en er is natuurlijk al een "fire ring". Het eerste dat we hier doen is trouwens vuilnis oprapen. Er ligt genoeg…. De fire ring ligt bovendien nog 'ns vol met glas en blik en als we een grote steen verplaatsen blijkt daar ook nog allemaal blik etc. onder te liggen. We verzamelen al snel een zak vol, maar dan ziet het er weer redelijk beschaafd uit allemaal. We zetten eerst het zeiltje op om de rugzakken droog neer te kunnen leggen, zetten dan de tent op en gaan dan uitgebreid hout sprokkelen. We leggen een enorme stapel aan en zijn daar een heel tijdje mee bezig - in de stomende regen inmiddels trouwens. We lunchen, halen hout, maken soep, halen hout, zetten koffie en halen nog een beetje hout. Dan vinden we het wel mooi geweest en maken het vuur aan om ons een beetje te warmen en te drogen. Het pad loopt vanaf de beek vrij steil omhoog en na een paar honderd meter heb je een schitterend uitzicht op ons kampementje op het eilandje. De regen maakt het echter heel moeilijk om er een foto van te maken; het toestel wordt nat, de lens beslaat etc. Dan maar lekker bij het hoog opgestookte vuur zitten, eten maken, en de laatste pastis drinken. Het houdt maar niet op met regenen. Alles wat we onder ons zeiltje vandaan doen: hout op het vuur leggen, dingen uit de tent pakken, plassen, afwassen, moeten we met regenjas aan doen. Er is verder niet veel te doen en we zitten inmiddels al zo lang op onze kont op onze steen onder het zeiltje dat we vroeg naar bed gaan.

's Ochtends staan we bijtijds op. Het heeft hard geregend, maar de laatste paar uur is het droog geweest. We ontbijten en maken koffie. Dan pakken we snel tent en zeiltje min of meer droog in. Net op tijd, want het begint al weer te spetteren. Het zet echter niet echt door en we lopen uiteindelijk zonder regenjas aan weer in de richting van onze trouwe Jeep. Onderweg schrikken we op van een stuk of vijf wilde kalkoenen, die plotseling van tussen de bomen opvliegen. Dit gaat met de nodige herrie gepaard. Geen geweldig vliegers, die kalkoenen, maar toch beter dan we hadden verwacht. Na een anderhalf uur lopen komen we zonder verdere bijzondere omstandigheden weer bij de auto aan.

De zandweg is inmiddels aardig nat en glad en we zijn blij met de vierwielaandrijving. Waar het zandweggetje op een halfverhard weggetje uitkomt krijgen we een verassing… Een grote slagboom sluit het weggetje af. Er hangt een briefje bij van de plaatselijke ranger: "tot nader order gesloten i.v.m weersomstandigheden"???? Zo slecht was het weggetje nou ook weer niet geworden in de drie dagen regen… Gelukkig was de slagboom zelf niet op slot en we kunnen de slagboom openen, doorrijden en dan de slagboom weer sluiten. Dan is het nog steeds een 10 mijl naar de verharde weg en tegen de tijd dat we daar zijn heeft de Jeep een mooie coating van Georgia klei. We rijden in de regen naar huis, waar we de hele basement vol leggen met tent, zeiltje, slaapzakken en matjes, die allemaal moeten drogen.

inhoud | index

Panola Mountain is een soort Stone Mountain in het klein. Het grote verschil is dat Panola Mountain beschermd wordt en je er alleen op mag met een gids. Toen we aankwamen in het park bleek dat de wandeling-met-gids al geweest was en dat we ons telefonisch hadden moeten opgeven. Gelukkig kon je ook nog een andere wandeling maken in dit park, dat trouwens vlak bij Atlanta ligt. Deze wandeling was niet zo lang maar wel erg mooi.

Ook op deze wandeling kwamen we langs stukken naakte rots waar we niet opmochten en waarop prachtige mossen groeiden. Zo krijg je een idee hoe Stone Mountain eruit zou zien als er niet miljoenen toeristen overheen banjeren...

inhoud | index

Chris had Marc overgehaald om een week te werken aan een project hier in Atlanta. Helaas voor de mannen en gelukkig voor Sita waren de Atlanta collega's nog niet ver genoeg klaar voor Marc om te kunnen testen en dus kon hij 2 dagen vrijnemen in het weekend. We besloten gebruik te maken van het mooie weer en zijn gaan kanoen op de Etowah River. Deze rivier is ook in de buurt van Dahlonega, net als de Chestatee, waar we vorig jaar met Eef hebben gekanood.

De Etowah River is wat wilder dat de Chestatee en dus ook wat spannender. Vooral ook omdat ik bij Marc in de boot zat en hij niet kan sturen. We lagen binnen het eerste half uur allebei al uit de boot. Niet zo erg als het 28C is! Wel erg gelachen. De Etowah is erg mooi, maar er is wel wat meer bebouwing op de oevers dan bij de Chestatee. In de middag kwamen we bij een heuse waterval waar we uit het water moesten. We sleepten boten en bagage op de kant en namen een kijkje bij de waterval. We konden concluderen dat we daar inderdaad niet langs hadden gekund in open kano's...

We sleepten de hele handel over het pad naar de onderkant van de waterval en konden weer verder peddelen. Aan het eind van de middag kwamen we bij de kampeerplek op een stuk land dat van de kanoverhuurder is. Helaas stond er al een tent. De verhuurder had gezegd dat we mensen weg mochten sturen, want ze mochten daar niet kamperen. We vonden dat niet zo'n goed idee en gingen op zoek naar een andere plek. Vlak bij was een klein eilandje waar net plek was voor de twee tenten. Ik had op vrijdag bij de REI nog snel even een tent gekocht. We hebben al een aantal keer gehad dat we iemand te logeren hadden en wilden kamperen. Met al die muggen hier is onder een zeiltje slapen niet ideaal, dus nu dan toch maar een extra tentje gekocht.

Chris en ik deden net of we heel stoer waren en gingen badderen in de rivier. Brrrrrrrrr. Daarna hebben we tot na donker zitten bbq-en.

De volgende dag was het wederom prachtig weer. Na een uitgebreid ontbijt laadden we alles weer in de kano's en gingen weer verder. Onderweg kwamen we enkele goudzoekers tegen met een veel herriemakende zuiger en in een duikpak hun fortuin aan het zoeken waren. Ik denk dat ze inderdaad wel eens wat vinden want er waren er heel wat en ze hadden allemaal een grote uitrusting bij zich. Op dit deel van de rivier was de kanoverhuurder al lang niet meer geweest en hij had ons gewaarschuwd dat hij niet wist in wat voor staat de rivier zou zijn. Het enige echte opstakel dat we tegen kwamen was een flinke boom niet dwars over de rivier lag. Hij lag net in het water dus we konden er niet onderdoor. Dan maar er overheen.

Verder had de jongen die ons wegbracht gezegd dat de "tunnel" erg gaaf was, maar dat hij ons dat niet verteld had. Maw, ze wilden niet de verantwoordelijkheid hebben, maar we konden er wel door op eigen risico. Uiteindelijk kwamen we bij de tunnel. Deze tunnel is door mensen gemaakt en snijdt een bocht in de rivier af. De doorsnee is misschien 2 meter en de tunnel is zo'n 200 meter lang. Gevolg is dat je in de tunnel eigenlijk niets kan zien. Marc vond het een beetje spannend allemaal; nou ja, we vonden het allemaal nogal spannend, maar wilden er wel doorheen. Chris ging als eerste en Marc en ik erachteraan. In de tunnel was ook nog een stroomversnelling en omdat het zo smal was kon je niet peddelen of sturen. We kwamen gelukkig zonder kleerscheuren aan de andere kant. Erg tof.

inhoud | index