terug naar index
Padvinders in Atlanta
Dit verhaal is een combinatie van het verslag van Maarten en het dagboek van Chris en Sita. Maarten; nog erg bedankt!
- Dag1 - Vrijdag 27 oktober 2000
- Dag 2 - Zaterdag 28 oktober 2000
- Dag 3 - Zondag 29 oktober 2000
- Dag 4 - Maandag 30 oktober 2000
- Dag 5 - Dinsdag 31 oktober 2000
- Dag 6 - Woensdag 1 november 2000
- Dag 7 - Donderdag 2 november 2000
- Dag 8 - Vrijdag 3 november 2000
- Dag 9 - Zaterdag 4 november 2000
- Dag 10 - Zondag 5 november 2000
Vrijdag 27 oktober
Om 05:00 uur verzamelen 4 stamleden (te weten Mariena, Hein, Co en ondergetekende) zich op Schiphol, om voor de tweede keer vakantie te vieren in Amerika met Chris en Sita. De verweg goedkoopste manier om over de grote plas te vliegen is dit keer met Swissair, maar dat betekent wel vroeg een vlucht naar Zurich. Het inchecken zou om kwart over 5 moeten beginnen, maar er is geen grondstewardess van Swissair te bekennen. Vooral Mariena maakt zich al direct zorgen, maar met een half uur vertraging komen de dames eindelijk opdraven en onder het toeziend oog van een lange rij wachtenden worden de balies ingericht. Wij stonden braaf vooraan in de rij en zijn dus vrij rap van onze bagage verlost en kunnen op weg naar een langverwachte kop koffie. De vlucht zelf heeft geen vertraging en na een uurtje vliegen zijn we in Zurich alwaar we 2 uur moeten wachten voor de vlucht naar Atlanta.. Ook deze vlucht verloopt op rolletjes en wat ons opvalt is dat het tijdens de vlucht heerlijk rustig is in de cabine. Dat is bij Northwest, waar we vorig jaar mee zijn gevlogen wel anders.
Na het gebruikelijke circus bij het betreden van de US kunnen we eindelijk Sita in de armen sluiten, die ons met stamtrui en al staat op te wachten. Zij had op dat moment al van veel mensen gehoord dat we eraan kwamen, want die truien blijven erg herkenbaar. De luchthaven van Atlanta is nogal groot en we moeten eerst nog met een soort metro naar de andere kant om onze bagage op te halen. Als ook dat is geregeld worden we door Sita naar de welbekende Caravan geleid en kunnen we Atlanta in. 10th Street, waar zij op dit moment nog wonen, is midden in Atlanta maar op zich op dit moment goed te bereiken via de snelweg die dwars door de stad loopt. Het appartementencomplex waar zij wonen is behoorlijk nieuw en de parkeergarage en de gangen maken op mij een behoorlijk kille indruk, maar dat kan gelukkig van hun appartement niet worden gezegd. Een beetje lamlendig van de reis worden we gelukkig gelijk op een biertje getrakteerd. Even later komt ook Chris uit zijn werk en de rest van de avond kunnen we even lekker bijpraten. We gaan niet te laat naar bed, want de volgende dag gaan we gelijk op pad.
Zaterdag 28 oktober
Heden ochtend wordt er vroeg opgestaan en het is direct weer inpakken, we gaan kanoen. Sinds kort zijn Chris en Sita in het bezit van een 2e auto, een Jeep Wrangler. Om makkelijk alle bagage kwijt te kunnen maken we voor het vervoer gebruik van 2 auto's. In de jeep gaan 2 man/vrouw met veel bagage en de overige 4 gaan in de Caravan. Het kanoen doen we bij een dorpje op 2 uur rijden van Atlanta, Tallulah Falls. De kano's komen bij een soort van souvenirwinkel vandaan alwaar je van alles en nog wat kan kopen en alwaar je kan uitkijken over de Tallulah Gorge, een diep dal uitgegraven door een heel klein riviertje. De verhuurder kan maar 2 kano's in zijn wagen kwijt en de derde kano gaat dus op het dak van de caravan voor een klein stukje rijden naar het stuwmeer alwaar we de komende 2 dagen zullen doorbrengen. De opstapplek is vlakbij de stuwdam en we kanoen het grillig gevormde stuwmeer in de richting van de klok af.. Het is wederom weer prachtig weer en het duurt niet lang of we zitten in onze blote bast in de boot te genieten van de zon.
De oevers van dit meer zijn behoorlijk steil en het zal niet mee vallen om een mooi plekje te vonden waar we kunnen kamperen, maar we hebben nog de hele dag de tijd om te zoeken. Het is op dit meer bijzonder rustig maar dat laat het lawaai van dat ene bootje met een motor alleen maar meer lijken. Rond vier uur krijgen we een redelijk vlak plekje in zicht, het ligt allen wel 3 meter boven het waterniveau, rechtstandig uit het water. Aan een kant is gelukkig een piepklein stukje strand en in de wand is er al een trap getrapt door alle kampeerders die ons hier voor zijn gegaan. Nadat we alle zooi naar boven hebben gebracht is het tijd om te zwemmen. Het water is behoorlijk koud, maar dat weerhoudt Hein er niet van om het meer in zijn geheel over te zwemmen. Ook Co wordt bevangen door deze sportieve prestatie en zwemt naar de overkant, zij het dat hij het met zwemvest doet. Gezien de kou niet eens zo slecht bedacht. Na de zwempartij wordt het kampement opgebouwd en na even werken kunnen we genieten van het avondmaal bij ons eerste kampvuur van deze vakantie.
Zondag 29 oktober
Op zondag gaan we verder met ons rondje, en wat een straf, het is weer mooi weer. Het is vandaag ietsje drukker op het meer, maar het blijft heerlijk rustig. Het meer is toch wat groter als je in eerste instantie denkt en voordat we het eind van de laatste poot hebben bereikt wordt het tijd om om te keren en terug te gaan naar de opstapplaats. Als we zitten te lunchen worden we benaderd door een groep andere kanoërs, die een boodschap van de verhuurder voor ons hebben. Of wij niet vergeten zijn dat de afgelopen nacht de klok terug is gezet? Dat waren we niet vergeten, maar toch attent van de verhuurder om ons er aan te herinneren. Vlak bij de plek waar we de nacht hebben doorgebracht was er aan de overkant van het meer nog een kampeerplek, en als we daar gaan kijken krijgen we een verrassing. Als Co en ik de hoek om kanoen zien we een behoorlijke meerval in het water. Het blijkt dat deze zo slim is geweest om in 1 van de vele haakjes (langs de hele oever van het meer hangen lijntjes vanuit de bomen in het water met daaraan een vishaak en aas) te happen. Zonder verder overleg wordt deze vis uit zijn lijden geholpen en meegenomen als aanvulling op de komende barbecue.
Deze avond is er een barbecue gepland. Chris en Sita moeten eerst nog op pad voor de overdracht van het huis de volgende dag en ondertussen worden de diverse gangen voor de barbecue door ons klaargemaakt. Hein is een behoorlijke tijd bezig om de gekaapte meerval schoon en klaar te maken. Het appartementencomplex is voorzien van een aantal gemeenschappelijke gasbarbeque's en daar maken we deze avond dus goed gebruik van. De meerval smaakt best, maar ook de rest is prima te eten (inclusief een steak van enorme proporties) en met een goed gevulde maag kunnen we ons weer terugtrekken.
Maandag 30 oktober
Vandaag is de overdracht van het huis en we (C&S) melden ons bijtijds bij het kantoor van de makelaar. Ze blijkt echter wat verlaat en we staan op het punt om zelf naar het kantoor van de closing attorney te rijden als ze uiteindelijk aan komt rijden. Bij de closing blijken uiteindelijk toch niet alle stukken aanwezig te zijn, hoewel we daar uitdrukkelijk om gevraagd hebben en ons verzekerd was dat alles ter plekke zou zijn. Uiteindelijk tekenen we de hele papierwinkel en zijn we de trotse bezitters van ons nieuwe huis. Na afloop krijgen we van de makelaar een vogelvoerstation. (meer foto's)
De rest begeeft zich dus zonder begeleiding in hartje Atlanta. Met de metro gaan we (M,M,H&C) naar het centrum alwaar we Underground Atlanta (een winkelcentrum ondergronds, vergeven van de snuisterijen en toeristische spulletjes), State Capitol (opvallend gebouw met een verguld dak) en het Westin Hotel (wolkenkrabber) bezoeken. Het Westin Hotel is een opvallende ronde toren met op de bovenste verdieping een uitkijkpromenade en 1 verdieping daaronder een ronddraaiend restaurant. Hier kan je tegen betaling uitkijken over heel Atlanta, maar vanwege het weer (hoewel prachtig zonnig) is er in de verte niets te zien door de waas. Hierna gaan we terug naar 10th street alwaar Chris en Sita ook alweer zijn. Die middag bezoeken we ook nog het "Martin Luther King Memorial", een indrukwekkend eerbetoon aan een markant man en zijn missie, terwijl Chris en Sita boodschappen doen. 's Avonds genieten we van het diner op het terras van het restaurant aan de andere kant van het park, dat naast hun appartementencomplex is gelegen. Vanachter een welgevuld bord kunnen we genieten van de skyline van Atlanta bij de avond.
Dinsdag 31 oktober
We rijden in de Kereven en de Jeep (met het dak eraf) naar Pigeon Mountain. We rijden met 4 wheel drive omhoog (en de Kereven komt er ook hoor ;o) en wandelen vervolgens met alle klimspullen naar rocktown waar het erg rustig is. We zoeken een mooi plekje om het klimtouw en het abseiltouw te installeren. We eten een broodje en slaan dan aan het klimmen. Het is toch wel wat lastiger dan het lijkt. Co is heeft een verkoudheid en voelt zich niet zo lekker. Nadat hij in z'n slaapzak een tukje gedaan heeft wil hij toch wel klimmen en tot ieders verbazing klimt-ie zo omhoog.
Hierna pakken we weer in en lopen terug naar de auto. We rijden een stukje naar het begin van een andere trail (en vullen onderweg met behulp van de filter onze waterflessen). We lopen een minuut of 20 met alle kampeerspullen naar het plekje dat Sita en Chris al eens eerder hebben uitgeprobeerd. We zetten de tentjes op (een beetje verspreid want er zijn niet zoveel vlakke plekjes) en sprokkelen een enorme verzameling hout. Na het eten - genuttigd onder het genot van een glaasje lambrusco - zitten we eindeloos te ouwehoeren: tot het bier op is.
Woensdag 1 november
We staat redelijk bijtijds op en na ontbijt en koffie gaan we weer op weg terug naar de auto. We rijden naar Little River Canyon in Alabama. Hier is het even zoeken naar een plek waar we kunnen wandelen - het standaard kaartje is er erg onduidelijk over. Er zijn wel heel veel plekken langs de weg met uitzicht over de kloof. Uiteindelijk vinden we het begin van een heel steil pad dat rechtstreeks naar de bodem van de kloof leidt. Er staan bijna geen water in de Little River, maar hier is een grote, diepe poel waar we uitgebreid kunnen zwemmen. Het is mooi weer en we warmen op in het zonnetje terwijl we lunchen. We klimmen weer omhoog en rijden vervolgens verder langs de rand van de kloof; waar we op talloze plaatsen stoppen om van het uitzicht te genieten. Uiteindelijk na een laatste stop bij een waterval aanvaarden we de terugreis.
Donderdag 2 november
De Smoky Mountains zijn een berggebied gelegen in het zuidelijke deel van de Appalachian Mountians. Om hier te komen moeten we wel een uur of 4 rijden, dus we gaan vroeg op pad. Als we langs dit gebied rijden krijgt de benaming van dit gebergte wel een aparte waarde. Vrij kort nadat we de blushelikopter zien vliegen rijden we in de rook die over de freeway hangt. Op diverse plekken zien we de brandweerlieden die het vuur bestrijden. We zijn nu niet zo ver meer van de beoogde plek om te gaan wandelen, maar ook daar hangt nog wel een behoorlijke rooklucht. Chris kan nog net een park-ranger spreken voordat deze zijn post verlaat. Hij komt terug met goed en met slecht nieuws. Het goede nieuws is dat we best mogen gaan wandelen, het slechte nieuws is dat het vuur deze kant op komt. Na een telefoontje naar het park-office besluiten we het verderop maar te wagen. Langs de Newfound Gap Road laten we de auto achter en begeven ons via de Gap Trail het gebied in.
Het eerste stuk is bijna alleen maar omhoog, en dat valt niet iedereen mee. Omdat er op de eerste kampeerplek (nr 21) geen water is moeten we alle vocht meenemen voor het avondeten en de avond. De kampeerplek bestaat uit wat rotsen en een plek om je eten in de boom te hangen, verder zijn er nog drie kleine plekjes voor de tenten. Het avondeten wordt lekker primitief bereid op een klein houtvuurtje (omdat we om een onverklaarbare reden wel brandstofflessen, maar geen brandertjes bij ons hebben...), waarna we, onder het genot van een goede borrel, berenverhalen vertellen rond het kampvuur. Het is duidelijk dat het hier in maanden niet heeft geregend, het hout is echt kurkdroog.
Vrijdag 3 november
De volgende ochtend blijkt dat we te zuinig zijn geweest met het water dat we meegenomen hebben; we hebben meer over dan we hadden ingeschat. Na het ontbijt dalen we af naar de Little River alwaar we genieten van het heerlijke zonnetje en de lunch klaarmaken. Op de kaart staat dat er even verderop naar het noorden een waterval is en we besluiten die even te gaan bekijken. Helaas is deze ook door de droogte niet zo spectaculair, en we begeven ons daarna op weg naar de 2e kampeerplek; nummer 24 op de kaart. Dit is een veel grotere kampeerplek, maar ook veel populairder. Het valt niet mee om hier voldoende brandhout te vinden. Hierna is het tijd voor een bad in de rivier. Vol goede moed stap iedereen het water in, maar het is echt heel koud. Niet iedereen kan zich ertoe zetten om zich van top tot teen te badderen. In dit gebied hangen overal bordjes met waarschuwingen voor beren en we kamperen erg netjes. Het weerhoudt ons er echter niet van om een pannetje popcorn te eten bij de pastis.
Zaterdag 4 november
We staan vanochtend vroeg op, omdat we vandaag een behoorlijke afstand moeten lopen en daarna ook nog 4 uur naar huis moeten rijden. Het is een beetje mistig vandaag: echt Smoky Mountains weer. We beginnen met een flink stuk klimmen naar het eind van het dal. Het gaat allemaal omhoog, maar het is niet echt steil, dus uiteindelijk valt het best mee. Bij de laatste oversteek van de beek stoppen we voor een verlaat ontbijt en een kop koffie. Ook vullen we hier onze waterflessen. Hierna gaat het steil omhoog, maar we houden het tempo er (een beetje ;o) in en zijn vrij vlot boven. Hier volgen we een trail die een heel stuk over een bergkam loopt. Het is werkelijk heel mooi, maar in verband met het bewolkte weer hebben we vrijwel geen uitzicht helaas. Wel trekken er nevel flarden voorbij en heeft het geheel toch iets sprookjesachtig. Het is ook niet warm, wat voor het lopen wel prettig is, maar tijdens het rusten een jas of trui noodzakelijk maakt. Halverwege deze trail begint het een beetje te regenen, maar dat houdt ook weer op en vrij vlot zijn we op de kampeerplek van de eerste avond. Hier maken we weer een vuurtje voor de koffie en eten we de laatste broodjes. Vanaf hier is het allemaal bergaf naar de auto. We rusten nog een keertje om een reep te eten en vrij snel daarna begint het weer te regenen. Deze keer houdt het niet meer op en we komen uiteindelijk in de stromende regen bij de auto aan. Snel binden we de bagage op het dak en rijden huiswaarts. De New Found Gap Road is echt de moeite waard en ondanks het weer is het hier nog druk. Dit is de enige weg dwars door de Smokey Mountians en we gaan dus eerst nog een stuk onhoog, naar de pas op een 1700 meter. Vanaf de pas kunnen we genieten van de regenwolken die tussen de bergen hangen.
We hebben het geld in de rugzakken op het dak laten zitten, maar we hoeven gelukkig niet meer te tanken tot we thuis zijn. Hier pakken we snel alles uit en laden wasmachine en vaatwasser in - en nemen een welverdiende warme douche terwijl Sita en Mariena een feestmaal ophalen bij de Kroger: pizza en bier.
Zondag 5 november
Zondag staat in het teken van het vertrek en wij beginnen met al onze zooi weer in te pakken. Voor de vlucht terug moeten we pas rond 4 uur op het vliegveld zijn, dus we gaan nog wel 1 keer de echte toerist uithangen en we gaan naar Stone Mountian. Stone Mountian is een klomp graniet in de buurt van Atlanta die in een verder redelijk vlak landschap er echt bovenuit steekt. In de Amerikaanse burgeroorlog heeft iemand daar een drietal kopen van zuidelijke leiders reuzegroot in uitgehakt en het is 1 van de toeristische attracties van de omgeving. Je kan het enige pad onhoog lopen of met de "Swiss cable car" gaan. Hein, Chris en Maarten lopen omhoog (klim van een half uurtje), de rest gaat met de kabelbaan. Bij mooi weer kan je hier echt ver kijken, maar het is deze dag wel mooi maar weer erg wazig. Konden we vanuit de Westin Tower op maandag Stone Mountian bijna niet zien liggen, nu zien we dus ook niet veel van Atlanta. Op de terugweg lunchen we bij een Waffle House, een restaurant van een grote keten van restaurants in het zuiden van de VS. Zoals Chris en Sita al zeiden; je kan hier prima eten. Daarna staat alles in het teken van het werkelijke vertrek en wederom moeten we afscheid nemen en zit onze vakantie er weer op.